Nieuwsbrief                                           

Tekstvak: Tekstvak: Contactgegevens

8

@

KvK

Nr. 08148473

NL64TRIO0212306278

Triodosbank te Zeist

www.stichtingfuraha.nl

Ons werk is financieel

mede mogelijk gemaakt door

ANBI

Nr. 815986737

Beste belangstellende,

In deze editie willen we allereerst graag ingaan op uw vraag naar de toekomst van ons werk. Dan bespreken we een belangrijke mijlpaal in ons werk. We geven verder aandacht aan onze kleinschalige voedselhulp in Migumomiri. Tenslotte sluiten we af met het verhaal van Claris, een van de kwetsbare kinderen van ons project voor de weeskinderen.

Blik op de toekomst

In de vorige nieuwsbrief hebben we uitgebreid aandacht besteed aan ons 10-jarig bestaan en onze uitgevoerde projecten in die jaren. Wij vernamen dat u als lezer dit overzicht als verhelderend heeft ervaren. Maar met een terugblik komt vaak ook de vraag naar een blik op de toekomst. Deze vraag naar de toekomst willen we graag beantwoorden.

Zoals u weet vinden onze bouwprojecten altijd plaats in antwoord op de vraag in Kenia. Ze zijn daarom moeilijk vooraf te plannen. Meestal hebben onze bouwprojecten betrekking op het onderwijs, zoals de bouw van klaslokalen en aan de school verbonden drinkwatervoorziening en sanitatie. Door te investeren in onderwijs bieden wij naar onze mening kwetsbare kinderen in arme gebieden de beste kans op een betere toekomst . Wij hopen ook in de toekomst te kunnen blijven werken aan de verbetering van het onderwijs.

Omdat onderwijs op een lege maag niet goed valt, hebben wij ons ook ingezet voor een landbouwproject. Dit project wil de schoolkinderen in Migumomiri voorzien van een lunch op school. Het is ontwikkeld omdat de gemeenschap daar regelmatig kampt met voedseltekort door extreme droogte. Maar of de gemeenschap nu vraagt om een onderwijs- of landbouwproject: deze projecten hebben gemeenschappelijk dat ze allemaal eenmalig worden uitgevoerd.

Bij ons project voor de weeskinderen is dat anders: dit project heeft een structureel karakter. Met andere woorden: het project loopt door totdat alle kinderen van de groep hun vervolgopleiding hebben afgerond. Het project bestaat uit 3 onderdelen: het basisonderwijs, het praktijkonderwijs en het vervolgonderwijs. Op basis van onze prognose zal het project voor de weeskinderen eind 2021 eindigen. Dat betekent dat wij vanaf het nieuwe jaar 2017 de kinderen nog 5 jaar zullen ondersteunen.

Mijlpaal in onze duurzaamheid

In aansluiting op het voorgaande kunnen we u met veel plezier meedelen dat het project voor de weeskinderen op de basisschool volgend jaar voor het eerst zelfstandig zal gaan draaien. De afgelopen jaren konden we telkens onze begeleiding en financiële steun aan het basisschoolproject iets verminderen. Maar nu is het zover! Onze partnerorganisatie in Kilifi heeft haar formule gevonden in de uitvoering van het project. Met de opbrengst van de bakkerij en het naaiatelier kan zij nu een groep weeskinderen op dezelfde wijze ondersteunen als wij het altijd deden. Het was niet gemakkelijk en daarom zijn wij erg trots deze mijlpaal samen te hebben bereikt. Wij zullen hen bij hun activiteiten blijven adviseren waar zij dit mogelijk en nodig vinden.

Voedsel voor ouderen in Migumomiri

De afgelopen maanden hebben we ons ingezet om de droogte van Migumomiri onder de aandacht van de overheid te brengen. We zagen steeds meer gezinnen vertrekken uit het gebied omdat er geen water en voedsel meer te vinden was. Maar de overheid was traag met haar antwoord. Zo traag dat we ons steeds meer zorgen gingen maken en uiteindelijk besloten hebben zelf in actie te komen. De situatie was vooral voor de ouderen die minder mobiel zijn schrijnend. Zij werden steeds meer aan hun lot overgelaten bij het vertrek van de gezinnen.

Ruim een week lang bezocht onze fieldmanager de 4 dorpen van Migumomiri en drong diep het bushgebied in om toch vooral de meest kwetsbare ouderen te kunnen bereiken. Een zeer zware klus! Maar ook bemoedigend omdat de mensen heel blij en dankbaar zijn dat er iemand naar hen omkijkt. Dankzij deze voedselhulp hebben de ouderen even geen zorg om aan voedsel te komen. Momenteel werken we hard aan een structurele oplossing: Klik hier

 

Tenslotte willen we u in deze nieuwsbrief graag meenemen naar het huis van Claris. Onze fieldmanager Robert bezocht haar om haar eten te brengen en vroeg haar om iets te vertellen over haar leven. Dat wilde ze wel. Wij geven we u graag een inleiding vooraf.

 

Inleiding op het verhaal van Claris

Claris is 19 jaar oud. Ze kwam in 2007 als klein enthousiast maar kwetsbaar meisje, samen met haar 2 jaar jongere zusjes, in de Furaha-groep. Ze doorliep zonder al te grote problemen de basisschool en sloot in 2013 de opleiding af met een score voor het praktijkonderwijs.

Daarmee ontstond er een probleem. Claris is door ondervoeding nooit volledig uitgegroeid en ze heeft onder meer maar een longinhoud van plm. 50%. Daarom kreeg zij het doktersadvies geen praktijkonderwijs te volgen. Omdat ze te laag scoorde om toegelaten te worden tot het voortgezet onderwijs van de overheid zochten we voor haar een privéschool in Kilifi.

Zij volgde daar een jaar onderwijs en haar score was goed genoeg om naar een overheidsschool te gaan. Toen ze 2 jaar op deze school zat bood een tante de kinderen onderdak aan in de omgeving. De kinderen gingen daarop in omdat ze van hun vader geen zorg kregen en hoopten het beter te krijgen. Ze verhuisden, maar na een tijdje bleek ook de tante de kinderen geen eten te geven. Daardoor werden de kinderen volledig afhankelijk van het voedselaanbod van de dagschool waar ze op zaten. In korte tijd verzwakte Claris en kreeg tuberculose.

Ze is nu met haar zusjes weer bij haar vader thuis. Ze voelt zich inmiddels weer zo sterk dat ze volgend jaar weer heel graag naar school wil. Op dit moment zijn we op zoek naar een geschikte school voor haar: een school in de directe omgeving om haar met voedsel te kunnen ondersteunen.

Onze fieldmanager in gesprek met Claris

Claris verwachtte ons en net toen we bij de kruising naar haar huis kwamen stond ze ons al op te wachten. Na een warm welkom liepen we met haar mee naar haar huis. Mijn eerste zorg was haar gezondheid, maar ze vertelde ze dat het goed ging met haar. Ik was heel blij met dit bericht.

Ik vraag haar: Je bent nu 19 jaar en je leeftijdgenoten hebben hun studie al afgerond. Vind je dat vervelend?

Ze antwoordt: Nee, nee. Ik voel me er prima bij. Ik weet dat ik de opleiding ook af zal maken. Mijn gezondheid was niet goed en dat is regelmatig zo.

Wat bedoel je met ‘mijn gezondheid was niet goed’ ?

In 2005 overleed mijn moeder en we hebben nooit gedacht dat dat door HIV en aids zou kunnen komen. Ik en mijn 2 zusjes kwamen toen onder de zorg van mijn vader, maar hij gaf niet zoveel om ons welzijn of onze gezondheid. Helemaal niet om mij omdat ik zo vaak ziek ben. Ik herinner mij een keer dat hij mij achter liet, overgelaten aan de genade van de Heer. Gelukkig ontmoetten we Robert van stichting Furaha in 2006. Dat is hetzelfde jaar dat ik weer ziek werd en mijn vader mij opgegeven had. De kinderen van de Furaha-groep vertelden Robert van mijn situatie en hij bracht mij naar het ziekenhuis. Daar deden ze allerlei testen om de oorzaak te achterhalen en dat was de eerste keer dat ze mij vertelden dat ik positief getest ben voor HIV en aids.

Wat is er allemaal gebeurd in je leven sindsdien?

Eerst ging het heel slecht. Ik schaamde mij, maar langzaamaan begon ik vertrouwen te krijgen en dat leidde tot een keerpunt. Ik begon ARV (medicijnen om HIV te onderdrukken en verdere ontwikkeling tegen te gaan) in te nemen en te eten tot ik meer ging wegen.

Nu je HIV hebt, heb je dan wel vrienden?

Eerder had ik veel klasgenoten die mijn vrienden waren, maar die bleven langzamerhand weg. Nu heb ik vrienden in de Furaha-groep en vrienden in de kerk, die mijn situatie kennen en mij ondersteunen.

Als je terugkijkt, waar denk je dan met plezier aan terug?

Ik herinner me graag de dag dat ik uit het ziekenhuis was ontslagen. Dat was een grote verrassing voor degenen die mij op hadden geven.

Wat kun je vertellen over de effecten van ARV?

Het zijn drugs die de pijn verminderen, maar ze zijn meestal erg sterk. Je hebt een goed dieet nodig om de bijwerkingen tegen te gaan. Gelukkig kreeg ik regelmatig extra voedsel van stichting Furaha.

Je bent nu al een tijdje niet op school geweest. Wat is de reden?

We woonden een tijdje bij familie die ons onderdak en eten aan had geboden. Maar in de praktijk waren we afhankelijk van het eten dat we op school kregen. En omdat dat een dagschool was kregen we geen avondeten. Mijn gezondheid ging daardoor snel achteruit en ik kreeg tuberculose. Dat was heel ernstig. Maar stichting Furaha was er voor mij. Ze brachten mij weer naar het ziekenhuis. Ik moest daar 2 weken blijven en wel 3 maanden medicijnen voor de tuberculose innemen. Dat maakte het heel moeilijk omdat ik ook de ARV in moest nemen. Ik was heel ziek en erg in de war, maar zij moedigden mij geestelijk en fysiek aan en gaven mij proteïnen en vitaminen om weer aan te sterken. Daar ben ik echt dankbaar voor!

Wat zou je andere kinderen in de groep willen adviseren?

Dat ze God bidden dat ze nooit te maken krijgen met HIV, want je

kunt er niet van genezen. Maar als ze vrienden of familie hebben die het al hebben, dan moeten ze van ze houden en voor hen zorgen. In mijn geval: ik heb Sharon, mijn zus, die mij liefde en zorg geeft. Ze is altijd als een moeder voor me geweest. Ze herinnert mij er aan de medicijnen in te nemen, zelfs als ik ze niet wil. Ze geeft niet op totdat ik ze heb ingenomen.

Je kent stichting Furaha. Heb je ook een bericht voor hen?

Ik ben heel blij dat ze mij volgend jaar weer helpen om naar school te gaan. Dank u! Heel hartelijk dank dat stichting Furaha  er voor ons is!